Helemaal het einde

Helemaal het einde, is het nieuwste boek van Lisette Jonkman.

Door de heerlijke schrijfstijl, zit je direct in het verhaal met al de bijbehorende gevoelens die het teweeg brengt.

Zo lig je in een deuk om de geweldige quotes die de revue passeren om vervolgens met krommende tenen verder te lezen, omdat je bepaalde personages even door elkaar wilt schudden.

Het laat je tegelijkertijd zien, dat hoe donker het soms om je heen kan worden, dat je er nooit echt alleen voor staat.

Een verhaal met een lach en een traan.
Baal zelfs dat het boek al uit is, nog voor mijn vakantie haha.
~”Het verleden is een schilderij, maar de toekomst is een potloodschets,” fluistert ze. “Als het je niet bevalt, veeg je de lijntjes weer weg en teken je zelf nieuwe.”~ uit Helemaal het einde van Lisette Jonkman.

#helemaalheteinde

Mijn bucketlist…

Tegenwoordig hebben de meeste mensen een bucketlist.

Dit is een lijst met dingen die je nog in het leven wil doen. En laten we eerlijk zijn, het leven is al zo kort, dus is het best een goed idee.
Nou heb ik zelf aardig wat punten erin staan die nog moeten, maar zal er een paar delen die ik al af heb kunnen strepen:

24) praten met bomen.

Wat prinses Margriet kan, wilde ik natuurlijk ook ervaren. Fijne gesprekken waren het hoor.

11) de grootste manneke pis bekijken.

Nou, laat dat grote maar achterwege. Geen idee waarom dat kleine piskind zoveel bezoekers trekt.


38) kijken wie er beter kan verstoppen, de kat of ik.

Nou dat moge duidelijk zijn… na een kleine hartverzakking moest ik toegeven dat hij eerlijk had gewonnen, nadat ik de hele dag tussen de maïs had gelopen.

123) op zoek naar de yeti.

Aangezien yeti’s zoeken in zeer koude gebieden  plaats vindt, heb ik toch een aardige 2e keuze gevonden in eigen land. Het kreng was flink aan het roken, maar liet zich helaas niet zien. Ook niet toen ik wat voedsel in de put gooide.

75) alcohol proberen te krijgen.

Weet alleen niet of ik het positief moet opvatten dat ik een bandje omkreeg omdat ik zo jeugdig oogde, of dat het stilzwijgend sarcastisch de boodschap geeft; kijk uit, halve bejaarde…

156) hangtieten wegwerken.

Nou, ik kan zeggen dat dit toch wel een lastige was hoor!

225) drinken uit de fontein van de eeuwige jeugd.

Denk dat ik toch nog een paar keer terug moet.

201) praten met linda.

Even facetimen om zo samen te brainstormen voor het nieuwe seizoen. Ze had er veel aan gehad zei ze.

283) andere gewrichten bestellen.

Lang leve internet! Niets is te gek en alles is verkrijgbaar. Dus totdat ik weer naar die fontein ga, probeer ik het zo op te lossen.

95) archeologisch onderzoek.

Nou mensen, ik kan zeggen dat jurassic park echt is! Niks uitgestorven, de dino’s zijn er stiekem nog!
Hier verstoorde ik een t-rex in een aparte habitat en ondanks zijn te korte armpjes, wist hij me bijna te verorberen.
Ik kon nog net op tijd los komen….

Nu maar weer even zorgen dat ik andere dingen kan afstrepen en nieuwe dingen kan toevoegen.

Heel holland lijnt.

Lijnen….het eeuwige probleem.

De meeste van ons vinden zichzelf snel te dik.
Ook ik ben er 1 van. “Ja maar jij hebt kinderen op de wereld gezet”, krijg ik te horen als ik het over mezelf zeg.
Nou mensen, ik kan je vertellen dat de rek er wel een beetje in is gekomen na mijn bevalling, maar mijn killer voluptueuze rubens body, is toch geheel eigen fabricatie.
Eten kan namelijk zo lekker zijn, dat je op een gegeven moment door eet in iets.
Wat dacht je van lekker aan een wijntje op het terras met een grote bak nacho’s met gesmolten kaas en guacamole….
En ook zijn er genoeg momenten wanneer je lijf ook meer wilt hebben dan dat Sonja daar mee eens zou zijn.

Bijvoorbeeld:
Restaurant ( met name all you can eat ) = eten
Stress = eten
Menstruatie = (chocolaaaaa!!!!!) eten
Alcohol = eten
Stoppen/minderen met roken = eten
Verjaardagen/visite = eten

Maar nu kwam Linda de Mol er landelijk mee, dat ze kilo’s kwijt wilt raken.
La Mol is namelijk net als wij een lekkere bourgondiër.
En wij schapen volgen lekker mee.

Nou moet ik zeggen dat ik niet de calorietjes ga tellen, maar ga proberen meer op mijn eetpatroon te letten en er meer regelmaat in te brengen, wat bij het boodschappen doen toch aardig lukte met o.a. mijn bloemkool couscous.
Want ook ik baal van mezelf.

Vergeten was ik wat ik de dag daarvoor had gehaald en in de ijskast had gezet.
Een limited edition karamel zeezout, dus natuurlijk uittesten…
FOUT!!!!
Dit is namelijk vreselijk lekker! ( en dat voor iemand die niet echt een toetjes eter is ).

Dus ja, ik ga echt proberen op mijn eetpatroon te letten, in plaats van alles klakkeloos naar binnen te schuiven. Mezelf gaan accepteren dat het nooit meer 58 kilo zal gaan worden, maar wel mijn lijf zodanig accepteren dat ik blij met mezelf kan zijn waardoor ik ook weer lekker in mijn “velletje” … “vel” kom te zitten.
Het liefst met een aantal kilo’s minder 😉

, maar wel af en toe kunnen genieten van o.a. de karamelvla.
En voor de rest die er aan mee doen, succes!

Bijna Valentijn

​De winkels zijn allemaal weer rood/roze, alle soorten chocolaatjes worden weer op hun best gepresenteerd, alle rozenplukkers hebben geen handen meer over met al die doornen en overal waar de ondernemer een hartje of een knuffeltje op kan pleuren, zal zeker niet worden nagelaten. En niet te vergeten de vele facebook acties voor een etentje met je liefde…

Rozen worden onder gedompelt in chocolade. En de meest monsterlijke rode/roze artikelen worden van zolder gehaald, of het nou wel of niet wat te maken heeft met Valentijn, maar de kleur schijnt er bij te passen en daar gaat het om.

In het begin scheen het een leuke bedoeling te zijn om een anonieme attentie te versturen in de vorm van een kaart of een bos rozen.

Leuk????

Volgens mij was dit de periode dat de meeste mensen nog net niet met een dwangbuis werden afgevoerd omdat ze er niet achter kwamen wie hun geheime aanbidder/ster was of in een waarachtige shock reactie verkeerde wanneer ze er juist wel achter kwamen wie het wel was.

Tegenwoordig is het anonieme er een beetje af en meer een dag dat je je liefde laat weten wat je voelt……
Hmmmm, als je een doosje chocola krijgt, moet je dan wat meer aankomen, als je wat gezonds krijgt meer afvallen???? Als je alleen een kaartje krijgt, zal diegene dan wel genoeg van je houden????

Verdomme, nou hebben ze de anonimiteit eraf gehaald en nog zijn er weer redenen genoeg om sommige tot waanzin te drijven!

Maar de werkelijke vraag is voor mij, waarom nou uitgerekend op 14 februari? Is het dan niet zo als je gek bent op iemand, anoniem of niet, dat je gewoon 365 dagen per jaar hebt om dit te laten blijken.
En is het niet leuker om dat soort dingen onverwachts te doen i.p.v. dat iedereen als een of andere randdebiel nog net niet de postbode van zijn fiets aftrekt, die die dag al een harnas aan moet, in de hoop dat er wat bij zit?

Ach, ik weet al wie vast wel weer mijn Valentijn zal zijn. Die doet alleen niet aan de kleur rood maar is een enorme fan van blauw ( tegenwoordig wit ) ben ik bang. Al zou het een weergaloze mol actie zijn om op 14 februari eens rode enveloppen te gebruiken.

Denk eerder dat ik zelf met stomheid geslagen zou zijn als ik wel iets van dien aard in mijn brievenbus zou vinden.
Chocolade, rozen, kaarten, geschreven briefjes of gedichtjes, dat soort dingen bedoel ik dan hè haha.
Al wijzen de kaarten, horoscopen, wichelroedes etc. er net als vorig jaar op, dat nu dan eindelijk echt gaat gebeuren….
Zo erg dat ik al tegen de postbode heb gezegd dat die beter die dag met de auto kan komen.

Yeah right.
Mijn prins moet nog steeds even google maps updaten geloof ik. ( zal wel slechte wifi hebben ).

Dus mensen, haal nog even snel wat valium, zet de thermoskannen maar klaar en het bivakkeren bij de brievenbus kan bijna beginnen en you’ll never know, misschien zit er toch wat leuks bij  😉 .

Want stiekem vinden we Valentijn toch leuk 😃 .

Het leven begint bij 40…toch?

​We kennen allemaal de tijd waar we met ons soepele en, let wel, ranke strakke lijf, als een jong deerne, huppelend door het leven gingen.

In een fraaie beweging op tafel sprongen om daarop te gaan dansen, het drinktempo makkelijk bij konden houden, lachen zonder rimpels en bijbehorende groeven.
Borstjes fier omhoog, en een achterwerk die prima uitkwam in een spijkerbroek.
En vrijwel alles kunnen eten zonder ook maar iets aan te komen. Je ook lang niet zo druk maken om alles.

En dan ontwaak je op een dag uit een droom.

Dat soepele lijf heeft opeens scharnieren die beginnen te kraken, de veerkracht lijkt compleet verdwenen. Na een avondje drank heb je potverdikkie twee dagen nodig om bij te komen, en dat kan al van twee glaasjes zijn…
Die klote kabouters komen ook niet meer alleen met drankgebruik en binden je regelmatig vast op een rondraaiende carroussel, terwijl er een giraffe voor je opdoemt en je achtervolgt wordt door een brandweerauto. ( hoort u nu ook dat typische carroussel muziekje?.. ).
Wanneer je een, naar je dacht, normale beweging maakt, zit je rug vast en kan de fysio weer lekker kraken en pleisters plakken om ondersteuning te geven. Ik vroeg al of er niet meer op zijn plek gehouden kon worden met die pleisters, maar helaas.
Met lachen schieten de scheuren in je voorhoofd.
De pronte borstjes zijn aan een afdaling begonnen aangezien de zwaartekracht zijn intrede heeft gedaan.
Wanneer je alleen maar naar een chocolaatje kijkt, voel je de ophopingen al groeien op alle plekken waar je het niet wilt, en kan die mooi zittende broek gedoneerd worden aan een goed doel. Overigens schijnt dit ook door stress te komen….( meer vrij nemen dan maar haha ).
De highlights in je haar, transformeren zich in grijze lokken.
En vind je jezelf snotterend achter de tv bij een zoetsappige film of zelfs een reclame! ( nou kan dat laatste ook zijn omdat het bar slecht was )

Ouderdom komt met gebreken, en helaas ontkomen we daar niet aan blijkt.
En ondanks de wisselende meningen hierover, hoop ik nog steeds dat het beter gaat vanaf de 40.

Zal het dan zo zijn dat als ik morgen wakker wordt de kwaaltjes weer verdwijnen, het gelaat weer strak is, de kont, buik en de borsten weer in juiste proporties zijn, een heerlijke adonis je de mooiste vindt ondanks het verval, we in een sportauto rond toeren, energie door de aderen zal stromen en een carpe diem motto hebben???

Ik ga het morgen meemaken….

Emma wil leven

​Zoals vele mensen het ook hebben gezien, heb ik gisteren de indrukwekkende documentaire “Emma wil leven” gezien op Bnn, gemaakt door Jessica Villerius.

En net als zovele mensen, heeft het mij ook enorm aangegrepen. En ook ik had de behoefte, net als zovele, om hierover te schrijven.

Het gaat over Emma, die tot op het laatste moment anorexia heeft proberen te verslaan. Maar op het moment dat zij voor het leven wilde gaan, gaf haar lichaam op.

http://www.npo.nl/npo3/22-nov-anorexia-special-op-npo-3?ns_source=npo-shortener&ns_linkname=anorexia-special

Als laatste redmiddel is Emma naar Portugal gegaan en hoe liefdevol ze daar is geholpen is geweldig.
Wat voor mij duidelijk was, is dat naast o.a. de intense hulp en strenge regels, de patiënten ook zeer zeker de behoefte hebben om naast de patiënten die ze uiteraard zijn, ook als mens gezien en behandeld te worden.

Bij Carmen en de rest van deze geweldige ploeg van HumanConcern, gebeurde dit bij Emma.
Helemaal toen bleek dat het oorspronkelijke plan van aanpak bij Emma niet werkte, gingen ze meer op hun gevoel af.
Ook naarmate zij slechter werd, was daar ook lichamelijke ondersteuning, wat varieërde in ondersteunen met lopen tot aan een knuffel.

Een knuffel kan zo fijn zijn.
Het geeft troost, geborgenheid, veiligheid, liefde en al wat positief is.
Zo jammer is het dan, dat datgene in het interview een andere wending krijgt en de overhand neemt. En dat Carmen o.a. daardoor de behoefte had onderstaande blog te schrijven.

https://www.humanconcern.nl/blog/blog-carmen-netten-emma

Maar ook zo ontzettend knap hoe haar ouders haar los hebben gelaten, hoe vreselijk dit ook geweest is, door haar naar Portugal te laten gaan. Ook al zal dit tegen de harten van de ouders zijn ingegaan.

Anorexia, de eetstoornis, is niet alleen dat men slanker wilt worden omdat ze zichzelf te dik vinden, maar o.a. dat men een laag zelfbeeld heeft en het eten als controle middel dient. Het is geen kwestie van even weer wat eten en het gaat vanzelf over, maar het is een onderschat geestelijk probleem. Een continue strijd met jezelf. En dat is erg zwaar. Dit werd ook heel goed in beeld gebracht in de documentaire.

Buiten de interviewster, diep respect voor alle betrokkenen die aan tafel zaten en degene buiten beeld en bovenal natuurlijk voor Emma, die hier hopelijk lotgenoten mee heeft kunnen bereiken om op tijd hulp te zoeken.

En gelukkig hebben zij allen de hulpverleners omtrent deze ziekte kunnen wakker schudden, dat ieder persoon weleens een andere aanpak nodig heeft.

Kat in de zak…eh container

​Ik zal mij eens even voorstellen, 

De naam is Luka, een grijze gecastreerde kater. Een gezellige jankende, harige terreur.
Ben zeer aanhankelijk, zolang ik maar te vreten krijg.
Duiven smaken me erg goed, maar ben ook zeer tevreden wanneer de buren hun container op een kier hebben staan zodat ik daar al het lekkers nog uit kan halen wat die rare mensen weggooien. Dat is toch zonde!! Ach ik kan mijn buik vullen en hun kunnen het zelf opruimen…

Ook nodig ik me wel bij mensen thuis hoor, waaronder bij een lieve buurvrouw. Als mijn baasjes nog niet thuis zijn, moet ik toch ergens anders mijn aandacht halen.
Daarna ga ik lekker op iedereen mauwend afrennen, die me misschien wel in mijn huis kunnen binnenlaten. Want sommige hebben mij ook weleens gevoerd als baasjes op vakantie waren. Maar shit, ze lijken de sleutel wel te hebben ingeleverd.
Nou ja, dan ga ik nog even een blokkie om voordat ik thuis kom naar een goed gevulde etensbak en lekker gekroeld ga worden.
Kijk eens, wat hebben we daar???? Dit is heaven!!!( *speelt een hallelujah muziekje*) Een mega container die openstaat!! Hmmm daar kan ik wel inspringen en me volvreten, jiehaaaaaa!!!
Volgens mij wordt het donker, whatever ik heb eten!!!
Zo, geen idee hoe lang ik hier ben, maar wil nou wel weer naar huis. Kan alleen de deur niet vinden. Dan maar ff mijn geluid aanzetten. Jemig wat een lawaai hoor ik daar. Oh kijk, mannen in uniform, wat gezellig!! Die komen me vast kroelen.

Hé, zij weten wel waar de deur is. En die stoere meneer houdt mij lekker tegen zich aan. Nou zeg, mijn baasjes zijn er ook! Wat lopen ze nou raar naar me te kijken en he….ah ja, kroelen. Zo lekker. Gaan we dan nu naar huis dat ik wat lekkers krijg?